Arsenalowy zawrót głowy

Cały sezon zastanawiam się, czy Arsenal faktycznie zmienił twarz, czy zretuszował tylko makijaż, który za chwilę, rozmyty, może pokazać stare oblicze Kanonierów. Stare, czyli to, do którego przyzwyczailiśmy się w ostatnich latach.

Arsenal kopie jak zawsze – z gracją i urodą. Niektóre natarcia, przeprowadzane z prędkością światła, wypełnione pojedynczymi dotknięciami najwyższej próby, precyzyjne jak współczesne bombardowania, muszą wywoływać w rywalach wrażenie przebywania nie na boisku piłkarskim, a wewnątrz jakiegoś flipera.

Do wartości artystycznych dodali jednak londyńczycy to, czego przez lata nie mieli, a co w wygrywaniu jest kluczowe – chłodną kalkulację i cyniczne wyrachowanie. Wiedzą, kiedy mogą się popisywać, a kiedy przystać trzeba na rzetelną, obliczoną na wynik, robotę (jak w Dortmundzie, kiedy pozwalali wyszaleć się Borussi, sprawiał wrażenie stłamszonych i ogólnie słabszych, a jednak umieli w porę zadać pojedynczy, zabójczy cios. Jak w meczach z angielską czołówką – gdy wygrywali z Liverpoolem, czy nie dali się przechytrzyć szarlatanowi Mourinho). Z mistrzowską konsekwencją ciułają też punkty z przeciętniakami, często odwracając niekorzystny dlań przebieg gry. Daruję sobie wyliczanie meczów – zbyt wiele ich było, by mówić o przypadku.

Obala więc Arsenal stare zarzuty – że jest zbyt naiwny w grach z silnymi i że zbyt łaskawy dla słabych. Czyżby w końcu dorósł?

Jeśli nawet, to jedynie na boisku. Bo poza nim, niestety, pozostaje po staremu: kontuzję kluczowych graczy i polityka (?) transferowa częściej przypominająca przypadek, niż jakąkolwiek spójną strategię.

Pomór kładł w tym sezonie (można by rzec, jak zawsze) kluczowych graczy: Podolski, Walcott, Vermaelen, Wilshere, Chamberlain, Ramsey, Diaby, Rosicky. Niedomaganie kilkutygodniowe, ale i kilkumiesięczne. Do wyboru do – szpitalnego – koloru.

Ale to w transferowej reakcji na te problemy, w dopiero co zamkniętym okienku, widzimy starą, absurdalną twarz Arsenalu. Wydawało się, że Kanonierzy muszą sprowadzić napastnika, bo w kadrze jest tylko jeden poważny: Giroud. A przed zespołem za moment bezlik kluczowych spotkań o wszystko. Co jeśli Francuz też zaniemoże? Albo będzie potrzebował odpoczynku? Nazbiera kartek? Albo, tak po ludzku, zgubi gdzieś formę? 

Napastnika, ale i obrońcę, bo para stoperów – choć w tym sezonie świetna – Mertesacker i Kościelny też do zdrowotnych tytanów nie należy. A za chwilę wiadome, kluczowe mecze. Co jeśli któregoś złamie kontuzja? Co jeśli.. – itd.

Wenger zagiął jednak parol na – świetnego skądinąd – Juliana Draxlera, co, co złośliwszy, brytyjscy komentatorzy skomentowali anegdotą, że to przecież oczywiste, że jak Francuz potrzebuje pomocy hydraulika to sprowadza ofensywnego pomocnika. Kiedy jednak Niemca nie udało się ściągnąć doszło do kuriozum wybitnego, nawet jak na standardy Arsenalu.

Doraźnym środkiem zaradczym miał być Kim Kallstrom. W sobotę okazało się, że – wypożyczony w piątek, tuż przed zamknięciem okienka – Szwed nabawił się kontuzji pleców i może nie zagrać nawet przez trzy miesiące. Wyjątkowy – nawet jak na standardy Arsenalu – pech? Pół biedy, gdyby tak było. Ale wychodzi na to, że piłkarz kontuzji nabawił się jeszcze w Spartaku, a nie na pierwszym treningu w Londynie, medycy Arsenalu o tym wiedzieli i liczyli się z tym, że może nie zagrać nawet w pierwszych 6 meczach. Wyszło jednak, że gracz sprowadzony na pół roku może dojść do siebie dopiero, jak skończy się liga.. Aha, tak na marginesie, Kallstrom ostatni mecz zagrał ponad miesiąc temu, w Rosji od początku zimy przecież nie grają.

Jeszcze raz powtórzę, bardziej sobie, bo ciągle nie sposób uwierzyć: Arsenal, z powodu kontuzji swoich pomocników, ratuje się desperackim wypożyczeniem, w ostatnim dniu okienka, 31-letniego Szweda, który jest potrzebny tu i teraz, a który ostatni mecz zagrał ponad miesiąc temu, w dodatku jest kontuzjowany, który może nie zagrać w kilku pierwszych meczach, o czym Kanonierzy wiedzą i z czym się godzą, a raban podnoszą i wypożyczenie chcą anulować dopiero wtedy, gdy okazuje się, że może nie zagrać do końca sezonu, czyli do końca wypożyczenia.

Czujecie komediowość sytuacji? Monty Pyton byłby z Wengera i jego ludzi dumny?

A to nie pierwszy tego typu popis na rynku transferowym Kanonierów. Pamiętacie słynne zakupy „last minute”, kiedy Wenger, za tłusty szmal, sprowadzał, w ostatnim dniu okienka, aż 4 graczy? Nieoficjalny rekord świata absurdu? Nawet tegoroczne sprowadzenie Ozila, za 50 milionów, dokonało się, rzecz jasna, w ostatnim dniu okienka, na szybcika, byle zdążyć przed deadlinem, po wcześniejszej klapie z transferem Suareza.

Jak to możliwe, że klub, który jest tak fenomenalnie zorganizowany i zarządzany, z własnym pięknym stadionem, zarabiający – jako jeden z nielicznych w Anglii – na siebie, z rozhuśtanym marketingiem, z najdroższymi biletami, które jednocześnie najtrudniej dostać, z fantastyczną bazą treningową, znakomitym szkoleniem młodzieży, z totalnie zorganizowanym życiem codziennym klubu, którego regulamin precyzuje nawet, gdzie i jakie kapcie zakładać, działa tak amatorsko na rynku transferowym?

Kupuje w ostatniej chwili nie myśląc o tym, że nowy gracz winien poznawać się z kolegami, klubem, taktyką, już od pierwszego treningu wakacji? Nie ma planu ułożonego dużo wcześniej, nie działa tak, by w spokoju szykować się do rozgrywek, jak choćby tego lata Manchester City? Nie dopina w tej sferze organizacji myśl, która dopina na ostatni guzik organizację wszystkiego innego?

Arsenal często sprawia wrażenie, że bierze przypadkowo, ot, kogo udało się wyciągnąć, zwabić, namówić, i że przychodzący piłkarze nie są z pewnością tymi pierwszego wyboru. Niektórzy fachowcy oddaliby swoją wierszówkę za to, by zobaczyć listę celów Wengera tej zimy. Na którym miejscu był Kallstrom? Kto by przed nim, a kto jeszcze za nim? Mourinho pytany, czemu nie zmontował zimą żadnego napastnika mówi: zobaczycie latem. A kiedy Wenger zaczyna myśleć o letnich zakupach? Dotąd sprawiał wrażenie, że jak mu przypomniano o okienku, które zamyka się za tydzień.

Na innej płaszczyźnie handlu ludźmi Arsenal jednak działa bardzo skutecznie i z wizją – ściągając nastolatków. Tam jest mistrzem znienawidzonym przez rywali. Bo Kanonierzy, słynący z pracy z młodzieżą, wcale tej młodzieży nie wychowuje od podstaw. Podbierają już uformowanych i nadają swój, znakomity zresztą, szlif. Może właśnie dlatego, że przez lata tak wyglądała wizja budowy Arsenalu a la Wenger ten nie nauczył się jeszcze działać na rynku jak inni? Francuz w 2010 roku mówił, że jeśli ta wizja nie sprawdzi się (w tamtym sezonie), to z niej zrezygnuje.

Nie sprawdziła się. I wygląda na to, że od tamtego czasu Arsene kształci się w nowym. Uczy się jednak powoli. Już za chwilę dowiemy się, czy kuriozalna porażka, w dopiero co zamkniętym, okienku transferowym, nie będzie miała wpływu na porażkę sportową.

Następne mecze Arsenal gra z: Liverpoolem, Machesterem United, Liverpoolem (Puchar Anglii), Bayernem Monachium (co trzy dni). Chwila oddechu i: Bayern Monachium, Tottenham, Chelsea, Manchester City, Everton.        

Kanonierom życzymy przede wszystkim zdrowia.