Wielki Mistyfikator

Znów daliśmy się nabrać. Kolejny raz.

Widzieliśmy – albo lepiej: chcieliśmy widzieć – Arsenal inny niż przez lata. Potrafiący regularnie ogrywać drugi angielski garnitur, nierozdający masowo punktów średniakom, wygrywający mimo niesprzyjających okoliczności, wyszarpujący zwycięstwa (West Ham, Cardiff). W końcu solidnie broniący, z parą stoperów na miarę najlepszej w lidze.

Dostrzegaliśmy – albo lepiej: chcieliśmy dostrzegać – zmianę ich mentalności. Wydorośleli, można było powiedzieć, potrafią grać cynicznie, wycofywać się, a jak trzeba – zadać śmiertelny cios (jak w Dortmundzie). Nierzucający się już bezmyślnie do naiwnych ataków, wyleczeni ze ślepej idei ciągłych, zmasowanych wygibasów ofensywnych, narażający się w ten sposób na wypunktowanie co cwańszym ekipom. Nie stracili szans na mistrzostwo – jak zazwyczaj – w okolicach stycznia.

Stracili w okolicach kwietnia. I znów można by – jak zawsze – znaleźć milion usprawiedliwień. Że fatalnie niesprzyjający kalendarz skazujący Kanonierów na grę przez dwa miesiące samych wykrwawiających szlagierów. Że ciągłe kontuzje najlepszych graczy, ciągła z konieczności rotacja. Że za krótka ławka, niezdolna do uzupełnienia braków. Że napastnik bez zmiennika (wyjście na Bayern z Sanogo..). Że słabsi finansowo nie mogą wydać – jak Tottenham – stu milionów w jedno lato. Że nie pompują rynkowej bańki absurdalnymi kwotami za transfery i kontrakty, że wolą – romantycznie – wychowywać, co czyni ich naturalnie słabszymi.

Że to, sramto i owamto. Arsene Wenger – mistrz znajdywania obiektywnych usprawiedliwień, mistrz tłumaczenia siebie, mistrz wymówek, w które wielu (przez lata!) wierzyło i nadal wierzy. Ale przede wszystkim – mistrz obłudy.

Arsenal wychowuje? Bzdura. Wyciąga już ukształtowanych 15-16 latków, nadaje im swój – to prawda – świetny szlif, kiedy wchodzą w dorosłość. Dorobił się Wenger tytułu złodzieja dzieciaków, na pieńku ma zwłaszcza z Barceloną – z La Masii czerpie, wbrew woli klubu, hurtowo, kusząc funtami i lepszą perspektywą rozwoju. Niejednokrotnie płaci za gołowąsów grube miliony. Na obcych angielskich stadionach śpiewają mu: „Leave this kids alone”. Oczywiście Wenger chwali ostatnią decyzję FIFA karzącą Barcelonę za wyrywanie młodych ludzi z ich naturalnego otoczenia. Mistrz hipokryzji.

Arsenal nie wydaje dużo? Bzdura. Zanim położył blisko 50 baniek za Ozila, wydał kiedyś podobną kwotę w ostatnim dniu okienka transferowego – słynne zakupy „last minute”. Arsenal wydaje, ale wydaje fatalnie, wtedy przepłacał za towar już przebrany, teraz Niemca też brał w ostatniej chwili, bez okresu przygotowawczego z nowym zespołem. Ozil miał odmieć Arsenal na początku sezonu, ciągnąć go wzwyż swoją dobrą grą i ciągnąć w dół, gdy wykończyła go fizycznie angielska piłka. Może gdyby przyszedł w czerwcu/lipcu, przygotował się należycie do nowych wyzwań w nowej lidze z nowym zespołem, nie zaniemógłby w połowie sezonu. Ozil już w Hiszpanii nie imponował fizycznie, gdzie większość meczów rozgrywał w spacerowym tempie. A co dopiero w Anglii.

Za krótka ławka? A kto przeszedł samego siebie na nowo definiując pojęcie absurdu? Potrzebowali Kanonierzy zimą napastnika, a wypożyczyli pomocnika Kallstroma, ale wiedząc, że przez dwa miesiące będzie kontuzjowany, akurat dwa najgorętsze miesiące z zatrzęsieniem meczów o wszystko. Pisałem już o tym – w tym miejscu – po czasie można dodać, że faktycznie dodatkowy pomocnik, w obliczu pomoru w drugiej linii, by się przydał, gdyby tylko był zdrowy..

Kontuzje? Znów padli najważniejsi. Nie na chwilę, a na długie miesiące. Jak co roku. To nie może być przypadek, że w każdym sezonie kilku graczy wypada na wiele kolejek. Ile razy poważnie łamali się już ci młodzi, teoretycznie o najsilniejszych organizmach, u progu karier? Chamberlainy, Walcotty, Ramseye, Wilshery? O ile lepsi byliby, gdyby rozwijali się normalnie, bez przerw? I gdzie leży tego przyczyna? Wenger za szybko wypuszcza na pierwszoligowe młócki? Za bardzo obciąża młode organizmy? Kuleje opieka medyczna? Coś musi być na rzeczy.

To są wszystko sprawy makro, w tych mikro też było jak zawsze. Arsenal ciułał punkty z przeciętniakami, ale szlagiery oddawał jak zwykle, a solidna obrona rozsypywała się podczas upokorzeń z Chelsea, czy Liverpoolem. W internecie roi się od zawstydzających zestawień, w których Arsenal bije rekordy nieudolności (punktowe i bramkowe) w meczach z czołówką w ostatnich latach. I znów pozostała mu walka o ledwie czwarte miejsce.

Mistrz zakłamań – jeśli Arsenal zmieści się w czwórce – znów będzie mówił o sukcesie, którymś tam z rzędu awansie do LM. Symboliczne – z braku sukcesów prawdziwych trzeba wymyślać pseudo zastępniki. Takim jest dla Wengera czwarte miejsca, bo Londyńczycy przeistoczyli się już dawno z elity w wyższą klasę średnią. Biją się wiecznie o ostatnie miejsce, które daje nawet nie awans do LM, a ledwie do ich eliminacji (w których omal nie odpadli niedawno z Udinese). To jest ich szczyt, wyżej nie podskoczą, czwórka – to jest ich małe mistrzostwo Anglii.

Pytanie zasadne od lat – czy Arsenal jest bardziej klubem sportowym, czy już korporacją finansową, w której futbol schodzi na drugi plan, jest tylko pretekstem do spraw ważniejszych – do zarabiania. Bo skoro Wenger mówi o czwartym miejscu jak o sukcesie, dyrektor finansowy o tym, że brak pucharów mu nie przeszkadza, bo ważniejsza jest płynność finansowa, że zamiast wygranych turniejów słychać ciągłe chwalenie się stadionem przynoszącym rekordowe zyski, to rodzi się pytanie – czy poziom sportowy klubu wciąż jest priorytetem, czy ustąpił miejsca innym wartościom?

I co na to kibice, którzy muszą płacić największe kwoty na świecie za oglądanie zespołu – fakt, w komfortowych warunkach – który stacza się od lat w bylejakość, traci na sportowym znaczeniu, jest pośmiewiskiem.

Bo za chwilę zabraknie nawet Ligi Mistrzów. Od kilku sezonów Kanonierzy dramatycznie bronią się przed wypchnięciem z czwórki, w tym roku mogą słać chyba kwiaty sir Alexowi, bo gdyby nie abdykacja Szkota, jego Manchester raczej nie zsunąłby się w środek tabeli. A gdyby się nie zsunął, to Arsenal nie prężyłby się z punktem przewagi nad piątym Evertonem. Evertonem, z którym za chwilę może zamienić się miejscami.

I temu rozwiązaniu – przyznaję uczciwie – mocno kibicuję. Widać było w niedzielę, kto zasługuje bardziej na elitarne rozgrywki. Everton zachwycał zadziornością, swobodą i dynamiką budowania akcji, walecznością, ale i pewnością siebie pozwalającą popisywać się, co chwila, sztuczkami technicznymi, które nie były sztuką dla sztuki, ale realnym zagrożeniem. Urokliwa ekipa Martineza potrafiła rozkochać w sobie z miejsca, ta Wengera przypominała starą, zmęczoną chabetę bez cienia ikry (może poza Chamberlainem). W meczu przecież być może kluczowym dla ostatecznego kształtu podium!

Arsenalowi życzę, by do Ligi Mistrzów nie awansował. Bo po co? By słuchać Wengera, że zrobił to po raz osiemnasty z rzędu? A potem słuchać, że nasty raz awansował dalej? A potem nasty raz odpadł w 1/8, ale odpadł przecież znów z elitą – Barceloną, Bayernem, czy innym – pechowy ten Arsenal – kolosem? No, ale najlepsi na kolosów przecież już w lutym nie wpadają..

Życzę sukcesu ekipie Martineza, bo po prostu na niego zasługuje, tak samo jak mistrzostwa życzę drużynie Rodgersa. Bo to ostatecznie skompromitowałoby fałszywe tłumaczenia Wengera, dlaczego przez lata nic nie wygrywa. Zresztą, już kompromituje. Liverpool bije się o mistrza (i zachwyca) bez wielkich transferów, budżetu, szerokiej ławki, Everton może wypchnąć Kanonierów z czwórki opierając swą siłę na znakomitych zadaniowcach i wypożyczonych młodych gwiazdeczkach, niechcianych gdzie indziej.

I paradoks: Arsenal może, po raz pierwszy od lat, wypaść z elity grając jednocześnie najlepszy od lat sezon. W którym najdłużej liczył się w walce o mistrzostwo. Czyli co, symboliczne, że nic już nie powstrzyma ich staczania się w przeciętność, stoczą się akurat w wybitnym – na ich standardy – roku? Czy tam po prostu wszystko jest na niby: niby-sport, niby-sukcesy, niby-trener?