Semir Stilic Superstar

Pomyślałem swego czasu, że przywitam wiosnę polskich ligowców tekścikiem o Semirze Stiliciu, byłym przecież polskim ligowcu, który swego czasu zdecydował, że polskim ligowcem być przestaje i rusza na podbój zagranicznych światów, których jednak, podobnie jak inni jego wielcy poprzednicy (czytaj: zagraniczniacy, który rzucili sobie nasze murawy do stóp), nie podbił wcale. I który wraca spokorniały, by – znów! – z miejsca stać się wyróżniającym polskim ligowcem.

Stilica dane mi było – nie raz i nie dwa – podziwiać z bliska, z wysokości trybun. Zauroczył mnie od pierwszego u nas kopnięcia, bo kopał nie tylko z gracją, ale i sensem, w dodatku gracją i sensem jakby dla innych naszych ligowców niedostępnymi, kopał w dodatku na pozycji wybitnie wśród naszych ligowców deficytowej, pozycji mianowicie rozgrywającego. Dyrygował natarciami tamtego Lecha, co to bez tradycyjnej polskiej nieśmiałości rozbijał się po Europie, notował niczego sobie liczbę asyst, głównie dzięki subtelnym prostopadłym podaniom, tak obcym przecież naszym rodzimym tuzom. Bił rzuty wolne ze znawstwem, chętnie wymyślał grę kombinacyjną, a uroku jego popisom dodawało przeczucie, że na boisku niespecjalnie lubi się przemęczać, biega tyle, ile trzeba, i w ogóle stroni od bliskiego fizycznego kontaktu z rywalem, w których to zwarciach tak rozkochany jest nasz tradycyjny ligowiec polski. 

Prezentował inną, wyższą kulturę piłkarską, aż chciało się uwierzyć w plotki głoszące, że na Semira juniora zwrócił swego czasu uwagę sam Arsene Wenger.

Miał więc być Lech – i polska liga w ogóle – ledwie przystawką do tłustej Stilica kariery międzynarodowej. Zainteresowanie Celtiku można było skomentować prześmiewczą uwagą, że drwale z Glasgow to nie odpowiednie towarzystwo dla wytwornych talentów Bośniaka, Bundesliga brzmiała już sensowniej, ale i to ledwie na początek.

Nic jednak z tego. Semir, po wyjeździe z Polski, kopał na chwałę Karpat Lwów – jak sam twierdzi: wcale nieźle, ale ciężko się odnieść, poczynań Karpat na co dzień nie śledzę, suche statystyki też nie powalają, więc lepiej je przemilczeć – oraz Gaziantepsporu, gdzie głównie ugniatał ławkę. I wraca do nas tak szybko, jak szybko zdał sobie sprawę, że na karierę światową nie ma szans.

Drwić z Bośniaka nie zamierzam, jest kolejnym obcokrajowcem, który – mniej lub bardziej – wyróżnił się na polskich boiskach, by zniknąć niemal całkowicie po ich opuszczeniu. Jak niegdysiejszy król strzelców Stanko Svitlica. Jak Robert Demjan, który w poprzednim sezonie ustrzelił całe 14 (słownie: czternaście) goli, co dało mu nie tylko szlachetny tytuł króla strzelców, ale i napastnika sezonu, i w ogóle piłkarza sezonu! I który dziś strzela ku radości kibiców belgijskiego Waasland-Beveren, choć strzela średnio raz na niemal 10 (słownie: dziesięć) godzin. Według transfermarkt.pl trafił dwa razy w ciągu 974 minut gry..

Albo Rudnevs, który zaczął całkiem całkiem w HSV, by w tempie ekspresowym obsuwać się coraz niżej.

Albo Tonev, którego popisy w przeciętnej przecież, jak na standardy angielskie, Aston Villi zmieściłyby się w zbitce krótszej od pamiętnej walki Andrzeja Gołoty.

Albo Maor Melikson, którego niektórzy widzieli jako zbawienie reprezentacyjnego środka pola, a który pod odejściu z Wisły gra w Valenciennes, ale czy gra i jak gra, to trzeba dopytywać fanatyków ligi francuskiej, bynajmniej nie dlatego, że jest się niedzielnym tylko kibicem.

Przywołuję nazwiska na szybko, cała bowiem notka powstaje na szybko, bez gruntownego wcześniej przygotowania – o inne przykłady można się pokusić w dyskusji pod nią – w oczy bowiem bije od lat, jak łatwo naszym obcym podbić nadwiślańskie murawy i jak więdną niemal od razu po wyjeździe. Nawet rodzynek w tym zestawieniu, Kalu Uche, choć podbijał, wymagające przecież, boiska hiszpańskie z klasą, to jednak głównie w miernej Almerii, by w nagrodę wybiegać sobie transfer jedynie do stambulskiego tła (Kasimpasa). Żaden nie zaczepił się w drużynie choćby – na zachodnie standardy – solidnej na tyle, by regularnie pojawiać się w europejskich pucharach, żaden nie został ważnym punktem choćby średniaka (poza Uche). Wszyscy gaśli za granicą tak szybko, jak rozbłyskiwała ich gwiazda u nas.

Z notką o Stilicu się wstrzymałem, chciałem utwierdzić się w prześladującym mnie przedwiosennym podejrzeniu, że Bośniak z miejsca stanie się wyróżniającym graczem bijącej się przecież o mistrza Wisły. I wstępne kopy przypuszczenie potwierdziły – w Gliwicach nasz bohater wywalczył decydujący rzut karny, w derbach wbił Cracovii gola i dołożył asystę. Natychmiast rozbrzmiały zachwyty nad słynnym nosem Smudy, który zakontraktował piłkarza, odżyły ochy i achy nad nowym starym gwiazdorem, natrząsać zaczęto się z nieudolności Lecha, który Semirowi kontraktu dać nie chciał, choć ten się ładnie uśmiechał.

I w zasadzie nie wiem – cieszyć się, że Stilic znów wzbogaci swoimi technicznymi popisami ubogą w tej materii ligę, czy smucić, że Bośniak jest kolejnym kompromitującym jej poziom? Poziom, który pozwala byle lepszemu w prostym kopnięciu piłki stawać się jej sztandarową postacią, która w mig potrafi zawładnąć naszą wyobraźnią, dość lichą, bo uszytą na nadwiślańską miarę.

Nie umiem rozstrzygnąć, jak i tego, czy kadra nasza dobrze wylosowała grupę eliminacji Euro 2016, czy jednak nie. Tradycyjny nasz patriotyzm i niechęć do Germańca każe ostrzyć szable, by w końcu – po raz pierwszy w historii – pochlastać niemieckiego tanka, ja mam marzenia skromniejsze, skrojone właśnie na ligową miarę, nawet nie takie, by poobijać wyspiarzy ze Szkocji, czy Irlandii, pragnę mianowicie chociaż wyraźnie popokonywać Gibraltar. Wcale to bowiem takie nieoczywiste, powstawanie nowych futbolowych państewek generalnie wielu przeraża, bo z miejsca zagrażają naszym zuchom, spójrzcie na te wszystkie Bośnie, Czarnogóry, za chwilę może Kosowa, które nie tylko gładko punktów nie oddadzą, ale nawet już awans na mundial umiały zwojować. Więc czemu niby szczęśliwie wylosowaliśmy Gibraltar? Półwysep Iberyjski wyjątkowo dobrze umie obchodzić się z piłką, obawiam się, że nawet na tak małym jego skrawku znajdzie się talentów na tyle, by lekko nie było. Poważnie – poważnie się obawiam..